Σάββατο 10 Ιουνίου 2006
Ξύπνημα. Αγχωμένο και άγριο. Κάπου στις 8. Μετά την βραδυνή καταιγίδα το μόνο που θέλεις να σκεφτείς είναι ότι ξεκινάει η τουρνέ.
Αλλά όχι. Δεν είσαι ο μόνος ξυπνιος μέσα στο σπίτι. Η αγχωμένη Ελληνίδα μάνα είναι στο πόδι, αλλά αναρωτιέται τι δουλειά έχεις τέτοια ώρα όρθιος. Τελευταία πράγματα μάζεμα, laptop, φωτογραφική μηχανή, ξύρισμα και ξανά, τελευταία επαφή με δίκτυο ? βλέπω στα κλεφτά τα δρομολόγια για Cambridge.
Μετά από τη θλιβερή διαπίστωση ότι το σακ-βουαγιάζ (αν είναι να το γράψω στα γαλλικά, ασ’ το) έχει πόβλημα, και το λουρί ξεκουμπώνει από τη μία μεριά (όχι που δεν θα με τυπούσε η γκαντεμιά για άλλη μια φορά), φτάνουμε στο αεροδρόμιο με τον πατήρ?
Check-in. Πωπωωω? Ευρώπη γίναμε. Διπλός έλεγχος αποσκευών, η κλασσική Ελληνίδα μεσήλικας να ετοιμάζεται για καβγά αν της πούνε ότι η βαλίτσα της είναι υπέρβαρη (αυτήν την μέτρησε κανείς?). Αλλά λες, ασφάλεια? Μετά από μισή ωρίτσα, έλεγχος χειραποσκευών για να μπούμε στο αεροπλάνο. Περνάμε από το x-ray την τσάντα με το laptop και την φωτογραφική, βάζουμε και το σαντάκι μέσης εκεί, όπως και το κινητό. ΜΠΙΠ ΜΠΙΠ? -Έχετε κλειδιά, ζώνη? ? Εεε, ναι.. ζώνη. ? ΟΚ, περάστε. (και έλεγα ότι δεν έπρεπε να είχα πάρει μαζί το κουζινομάχαιρο). Γι, αυτό χρειάστηκε να τσαλακωθούν τα μισά ρούχα μου? Για να μπορώ να περάσω ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ?
Τέλος πάντων, περνάω, βγαίνω και από την πύλη, - Στο λεοφωρείο μπείτε? Οκ, μάλλον δεν θα είναι το αεροπλάνο εδώ μπορστά. Λάθος. ΕΙΝΑΙ το αεροπλάνο εδώ μπροστά. 10 λεπτά αναμονής στο λεοφορειάκι της Ολυμπιακής, για να καταλήξουμε 10 μέτρα πιο δίπλα?
Boeing 717-200. Συμπαθητικό. Βρίσκω τη θέση μου (14 Ε, Αργκκκκ, είναι στη μέση. Ούτε διάδρομος, ούτε παράθυρο.) Οκ. Η πτήση φυσιολογική. Κανένα παρατράγουδο ούτε επί της διαδικασίας, ούτε κάποιος περίεργος επιβάτης? Περίπου. Εκτός από έναν με μαλλί τρελλού επιστήμονα, που μόλις σβήνει το σήμα ?Προσδεθείτε?, παίρνει από το ντουλαπάκι την τσάντα του ? my precious και οδεύει προς την τουαλέτα. Αν σκεφτείς και την κορυφαία ασφάλεια επιβίβασης στο αεροπλάνο, σου κάθεται κάπως?
Κατά τ’άλλα η πτήση μια χαρά. Λίγο στην προσγείωση έχασε την ευθεία του και μας έκανε κούνια μπέλα. Αλλά στην ώρα του. Μετά κλασσικά, παραλαβή αποσκευών, να βρεις που στο διάολο πας, να παίρεις εισιτήρια (υπερβολικά πολλά γιατί τελικά είναι μόνο για τα συγκεκριμένα δρομολόγια) και να βρείς το λεοφωρείο που σε πάει εκεί που θέλεις.
Και αρχίζει η διαδρομή. 1 ώρα και κάτι ψιλά για να φτάσεις Δάφνη από το Ελ. Βενιζέλος. Εντάξει, διθύραμβοι έχουν γραφτεί για την Αττική οδό, αλλά όχι και για την Λεωφόρο Βάρης - Κωροπίου. 2 πράγματα έχω να σχολιάσω. Το οδόστρωμα και τους οδηγούς πάνω στο οδόστρωμα.
Οδόστρωμα: Από το αεροδρόμιο ξεκινάμε μια χαρά, ωραίο, πατημένο, επίπεδο. Μετά από λίγο μπαίνουμε σε ένα σημείο με φρέσκια πίσσα. Ξυπνάς από την ευωδιά της πίσσας να λιώνει κάτω από τον Αττικό ήλιο. Αλλά λες, πςςς, ΚΑΙ καινούρια άσφαλτος. Αλλά τι σε περιμένει πάντα σε ένα κομμάτι με φρέσκια πίσσα? Ένα κομμάτι που είναι έτοιμο να δεχτεί την φρέσκια πίσσα. Ξυμένο?
Οδηγοί: Μέσα σε ένα διάστημα είδα όλα τα κύρια είδη οδηγών αυτοκινήτων. Από την αρχή εντοπίζεις:
Trendy κοπέλα με μπαμπά με λεφτά ? Τζιπάκι, μάσκα γυαλί ηλίου, κοντό μπλουζάκι και ακόμα πιο κοντό σορτσάκι
Trendy νέος με μπαμπά χωρίς πολλά λεφτά ? Clio με άλλους 3 επιβάτες φορτωμένο, ψωνισμένες φάτσες , κολλητά μπλουζάκια και γλοιώδη μαλλιά.
Οικογενιάρχης ? Σεντάν αυτοκίνητο και το δάχτυλο στη μύτη.
Διανοούμενος ? Σεντάν αυτοκίνητο, το δάχτυλο στη μύτη (ή το κινητό στο αυτί ή και τα 2 ταυτόχρονα) αλλά με μουσάκι.
Αναρχικός ? Αυτοκίνητο δεκαετίας, μούσι σαν παπάς και κνίτισσα συνοδηγός
Αλβανός ? Αυτοκίνητο εικοσαετίας, κόκκινο δέρμα από την πολύ ώρα στον ήλιο, άσπρο λερωμένο μπλουζάκι και συνοδηγό με ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά.
Θεία ? Αυτοκίνητο πενταετίας, πιο μικρό και από κουτάκι από σπίρτα, θέση τέρμα μπροστά και ο φόβος χαραγμένος στο πρόσωπο.
Biohazard ? Jimny τζιπάκι, γυναίκα οδηγός με ιατρική ποδιά, και αυτοσχέδια μάσκα για το στόμα. Συνοδηγός 50+ , με φάτσα ανθρώπου που αν σε δεκαπέντε λεπτά δεν φτάσει στο νοσοκομείο, θα αρχίσουν να φεύγουν ένα-ένα τα μέλη του.
Φτάνω κάποια στιγμή στο τέρμα κατεβαίνω, βρίσκομαι με την συγκάτοικο του Αλέξη και οδεύουμε προς το σπίτι τους. Να μην τα πολυλογώ, βρισκόμαστε με τον Άλεξ (που δεν είναι και τόσο μικρός) και πάμε μια βόλτα από το συντονιστικό κατάληψης της Παντείου. Ένα μετρό και ένα λεωφορειάκι. Μέσος χρόνος αναμονής? 2 λεπτά. Το συντονιστικό? Εμπειρία. Όταν οι θεωρητικοί άνθρωποι κάνουν θεωρητικές συζητήσεις, νιώθεις πως έχεις πιάσει το νόημα της ζωής? ΖΖΖΖζζζζζζ?.
Χάρηκα να μάθω πως η σημερινή τοποθέτηση της Αρχι-ΕΑΑΚ-ίτισσας ήταν το απόλυτο προσωπικό ρεκόρ. 45 λεπτά μονόλογος. Κάτι λέγαμε για το νόημα της ζωής?
Φεύγουμε και καταλήγουμε σε ένα κρητικό ταβερνάκι. Εξαιρετικά. Ρακόμελο + ποικιλία κρεάτων + σαλάτα + κάτι μανιτάρια. Όλα καλομαγειρεμένα και μερακλήδικα?
Έχει πάει ήδη 9:30, οπότε μετά από ένα φρεσκάρισμα / αλλαγή ρούχων λέγεται στους άντρες, κατευθυνόμαστε προς ένα little bar στη Νέα Σμύρνη. Επίσης εξαιρετικό. Σωστή μουσική για όλα τα γούστα (σκεφτείτε οτιδήποτε σε στυλ moby). Σερβιτόρα να γυρνάει συνεχώς και να γεμίζει τα ποτήρια με νερό. Και? αλλαγή βάρδιας στις 12. Πόσο after είναι τελικά?
Δεν έκατσα να το μάθω, γιατί επόμενη η πτήση παραμόνευε. Γυρνάμε και ξεραινόμαστε στο σπίτι?
