Δευτέρα 11 Ιουνίου 2006

Πρωϊνό ξύπνημα στο ξενοδοχείο. Μπορεί οι Άγγλοι να μην θέλουν να γίνουν άνθρωποι (βλέπε οδήγηση στα αριστερά, λίρες, πρίζες), αλλά σε θέλουν ξυρισμένο. Οπότε, ξεπερνούν ένα από τα κόμπλεξ τους, και σου βάζουν πρίζα στο ξενοδοχείο, που δέχεται είτε 110 V ή και 230... ΣΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΧΗΜΑ! Wow. Η δεύτερη έκπληξη είναι πως όντως δουλεύει...

English breakfast. Αύριο λέω να πάρω τα scrambled eggs. Σήμερα βαριόμουν οπότε πήρα 2-3 πράγματα από το μπουφέ και ?coffee?. Ναι ρε, μη με κοιτάς με μισό μάτι. Μόνο καφέ θέλω. Μαιτρ της τρομάρας. Έχε χάρη που έμοιαζες με τον ηθοποιό στο highlander.(Ακολουθεί φωτό). Ακολουθει αναγνώριση δια οφθαλμού με τους υπόλοιπους Έλληνες του ξενοδοχείου, που εντελώς συμτωματικά θα είναι μαζί μου και στα sessions. Οπότε κοιτιόμαστε? ?Είσαι ο Ηλίας?? Έτσι, έτσι. Οι Έλληνες φαινόμαστε από μακρυά.

Με το τέλος του πρωϊνού, πάλι μια βόλτα στο δωμάτιο, να αλλάξω μπλουζάκι, μιας που ήδη είχα αχίσει να ιδρώνω. Βάζω στην τσάντα το laptop και την ψηφιακή και φεύγω. Εμπρός καλά μου ποδαράκια σε 5 λεπτά είμαι εκεί. De Vere University Arms Hotel ? αίθουσα Churhill 3&4. Βέβαια μερικοί εμφανίστηκαν στο Churchill College, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα?

Registration: Πας, βρίκεις το καρτελάκι με το όνομα σου, παίρνεις τα αναμνηστικά poster και την μοιραζόμενη χαρτούρα και πας στην αίθουσά σου? Ένα τραπέζι, ένας προτζέκτορας, 30 άτομα, 30 laptop, 8 πρίζες? Μπαλαντέζα στη μπαλαντέζα, 29 αντάπτορες (Ένας Άγγλος :D). Και αρχίζει το party. Όλοι κάθονται στα laptop τους, όποιος ενδιαφέρεται, παρακολουθεί και τις παρουσιάσεις. Ένα break, δεύτερο για φαγητό (τα πάντα απαίσια) και ένα υποχρεωτικό break λόγω power failure... Σε παρακαλώ, μη τυχόν και ξαναπεί κανείς πως δεν είμαι πια γκαντέμης. Σκόρ++ . Έρχεται το ρεύμα κάποια στιγμή και μετά από 20 λεπτά ξαναξεκινάμε. Άλλη μια παρουσιάση και μετά είναι η σειρά μου

Κάνω και την παρουσίαση (καλύτερα απ’ όσο περίμενα), και ψιλοτελειώνουμε. Στα parallel sessions βρίσκω την ευκαιρία να χαζέψω λίγο στο internet, να έρθω σε επαφή με τα mail μου? Χαζολογούμε λίγο με τους online buddies στο Messenger, βλέπω και καμιά σελίδα.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, αλλάζω και παίρνω την ψηφική παραμάσχαλα, εξώ για βόλτα! Μια περπατάδα μιας ώρας στο Camridge, 7-8 μμ. Δυστυχώς, τα περισσότερα καταστήματα έχουν κλείσει ήδη (που είναι το 9+ της Ελλάδας?), οπότε η βόλτα είναι sightseeing only. Περνάω κάτι εκκλησίες-πύργους/σκηνικά για το Harry Potter, φυσικά το αχανές πράσινο και κάνω μια βόλτα από τον δρόμο που βρίσκονται τα μισά κολλέγια στο Cambridge. Πολύ πράσινο επίσης, αχανή κτίρια, αλλά εξακολουθούν να οδηγούν στην λάθος μεριά του δρόμου. Πραγματικά, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να σκεφτείς ?τι θα έκανα τώρα?? και να κάνεις το αντίθετο.

Κατάληξη στο Nando’s. Τοπική/Πορτογαλική αλυσίδα εστιατορίων, με ειδίκευση στα κοτόπουλα. Μαζί με τους υπόλοιπους του group , τρώμε τα κοτόπουλά μας (Το medium-hot ήταν αρκετά καυτερό, φαντάζομαι πως θα είναι το extra-hot). Τρώμε, συζητάμε και σιγά-σιγά φεύγουμε. Μια ακόμα πολύ όμορφη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο, κάπου στις 10:30 το βράδυ. Κατά τις 11 ξεράθηκα...

Κυριακή 11 Ιουνίου 2006

Οπότε ξυπνάμε Κυριακή πρωί. Με την πτήση να είναι νωρίς, μαζεύω τα ελάχιστα υπάρχοντα μου που είχαν αποδράσει από τις τσάντες (είπαμε, το χαλασμένο σακ-βουαγιάζ, η τσάντα ώμου με το laptop και το βιβλίο για το αεροπλάνο και η μπανάνα στη μέση).
Ελ. Βενιζέλος: Μεγάλο είναι το μπ......ο. Με συνδυασμό έμπνευσης, όσφρησης νυχιών και αγωνιώδους αναζήτησης για το stand της Ολυμπιακής, κάνουμε το check-in... Πολιτισμός. Αξιοπρέπεια... μια κίτρινη γραμμή που δεν περνάς αν δεν είναι να εξυπηρετηθείς (σωστότατο μέτρο, αρκεί ο κάφρος ο Έλληνας να το αποδεχτεί και να χρησιμοποιήσει). 3 ουρές γιατί οι Γερμανοί ήρθαν νωρίς για διακοπές σήμερα. Το κακό... 3 γκισέ για όλες τις πτήσεις της Ολυμπιακής. Με την επόμενη να φεύγει σε 5 λέπτα και ο ξεχασμένος-αργοπορημένος ταξιδιώτης της να είναι πίσω-πίσω στην ουρά. Με λίγο σπρώξιμο και συμβολή από τους υπαλλήλους της Ολυμπιακής, καταφέρνει ο κακομοίρης να κάνει check-in πριν φύγει το αεροπλάνο (τώρα αν το πρόλαβε δεν ξέρω... :D )
Μετά, στην 1 ώρα αναμονής, καφέ σε ένα από τα μαγαζιά εκεί, και λίγο chit-chat ακόμα με τον Αλέξη. Επίσης ένα πρόχειρο scann-άρισμα για τα διαθέσιμα ασύρματα δίκτυα. Τίποτα free :(

Προχωράμε λίγο γρήγορα την περιγραφή, γιατί η μέρα είναι μεγάλη...

Πτήση: Αααα, ωωω, ιιι... Τι εκπληκτικό αεροπλάνο! Airbus κάτι, μεγάλο, με δύο διαδρόμους μέσα, άνετο, προσεγμένο, έναν projector στη μέση (δείχνει στοιχεία θερμοκρασίας, τοπικής ώρας και χάρτη με το που είσαι...) μέχρι που έχει και οθόνη στην πλάτη του μπροστά καθίσματος. ΟΥΑΟΥ. Σε ολόκληρο το αεροπλάνο ποια οθόνη είναι χαλασμένη? ... Καλά κατάλαβες... Πάλι καλά που είχα το "Hitchhikers guide to the galaxy" μαζί, και έβγαλα 50 σελίδες κατά τη διάρκεια της πτήσης...
Αλλά το καλό με τέτοιες πτήσεις και αεροπλάνα είναι ότι οι αεροσυνοδοί και τα γεύματα είναι της καλύτερης (δυνατής) ποιότητας...

England speaking! Φτάσαμε στο Heathrow... Ένας βαρβάτος έλεγχος διαβατηρίων (15 γκισέ και ουρά 500+ ατόμων), φτάνουμε στις αποσκευές, περιμένω, περιμένω ΩΠ ήρθε...
Για να δούμε, σε τι κατάσταση είναι? .. Λουκέτο, εδώ, εκεί, που είναι το λουκέτο? Γιατί δεν έχει λουκέτο? Ένα γρήγορο check να δούμε αν λείπει κάτι... μπα..
Οπότε... θέλω να κάνω μια ερώτηση.. Είναι σύνηθες να ανοίγουν τις αποσκευές ή όχι? Άντε να βρεις Υπάλληλο της Ολυμπιακής... Μα όχι. Φυσικά και δεν θα βρεις υπάλληλο της Ολυμπιακής. Δεν έχουμε γραφείο εκεί. Εξυπηρετούμαστε από την Alitalia....
Τέλος πάντων και αυτό, μαθαίνω πως θεωρείται standard διαδικασία το άνοιγμα των αποσκευών αν θεωρηθούν ύποπτες (μάλλον είδαν καλύτερα την φωτογραφία του διαβατηρίου μου αυτοί :p)
Ωραία όλα αυτά.. Τώρα?

Αρχίζω να περπατάω μέχρι που φτάνω στο stand "information". Ωπ εδώ είμαστε. Περιμένουμε ευγενικά να τελειώσει ο Ινδός, και πιάνουμε την τύπισσα να μας πει πως θα φτάσουμε στο Cambridge. Πρώτα της λέω ότι η δικιά μου εντύπωση είναι πως θα πάρω τρένο και μετρό για να φτάσω στο kings cross, και μετά τρένο για Cambridge. Η σωτήρια απάντηση ήρθε - "μααα, υπάρχει απ' ευθείας λεωφορείο"
:D
Αν και σε άλλη περίπτωση μάλλον θα γούσταρα να ταλαιπωρηθώ λίγο, τώρα ήμασταν για δουλειά και δεν λέει να ψάχνουμε βραδυάτικα (μεσημέρι ήταν ακόμα, αλλά αν πάει κάτι πολύ στραβά?) ταξί που να φτάνει ως το Cambridge.
Οπότε, που είναι τα λεωφορεία? - Θα περάσετε κάτω από το δρόμο, απέναντι, και θα ανεβείτε επάνω...

Σταθμός λεωφορείων: Πιάνω τον πρώτο υπάλληλο που βρίσκω, τι να κάνω. Ο υπάλληλος είναι ένας Jamaico-Άγγλος (σκέψου προφορά Bob Marley) καιιιι, τον έχουν για να εκφωνεί τις αναχωρήσεις και τις αφίξεις... Τέλος πάντων, βγάζω και εισιτήριο. Αναχώρηση σε 20 λεπτά. Πωπω.. δες τύχη. Θα ξεκινήσουμε και αμέσως.
Ναι. Σίγουρα. Αμ πως. Βλάβη. "Ανταλλακτικό λεωφορείο σε 1 ώρα, τώρα το στείλανε από το Gatwick"... Χμμμ... Οκ. Μετά από πόση ώρα αναμονής, καταφέρε και ξεκίνησε το λεωφορείο. 2:30 ώρες διαδρομή, μέσα από πράσινο, πράσινο, πράσινο, πράσινο, πράσινο τοπίο.
Φτάνω με τα πολλά στο Cambridge, βλέπω έναν χάρτη του στυλ "You are here", τον συγκρίνω με τον χάρτη που είχα ήδη στα χέρια μου, και αρχίζω να περπατάω νότια...
Για το κλίμα μιλήσαμε? 28 βαθμοί με 70% υγρασία. ΩΡΑΙΑΑΑ (κοινώς ζέστη που σε πνίγει). Περπάτημα 30 λεπτά, φορτωμένος μέσα σε αυτήν την ζέστη... φτάνω στο ξενοδοχείο - στάζοντας...

Βολεύομαι στα γρήγορα στο δωμάτιο, λίγο να δω τι παίζει με την τηλεόραση, (η οποία έχει και πληκτρολόγιο), ένα ντουζάκι να ξεβρωμίσουμε, και... πήγε 11. Αλλά το τελευταίο δείγμα στερεάς τροφής εισήλθε στον οργανισμό μου πάνω στο αεροπλάνο. Οπότε, έχω λυσσάξει. Κατεβαίνω στον ευγενέστατο Άγγλο της Reception, τον ρωτάω που μπορώ να φάω τίποτα τέτοια ώρα?
Κατάληξη: έφαγα κάτι σαν γύρο κοτόπουλο σε ένα Αρμένικο fast food. Στον γυρισμό πήρα και ένα μπουκάλι νερό και μια Guiness σε κουτάκι (Να πας Αγγλία και να μην πιείς Guiness? Δεν λέει).
Τέλος της ημέρας 12 και κάτι (2 και κάτι ώρα Ελλάδας)....